Of all places...

Family Matters

Hoewel ik geen dagelijkse emo-tv-kijker ben, volg ik wel met veel belangstelling het programma Family Matters. Vier gezinnen met een onhandelbaar kind die op een ranch in het Spaanse Andalusië hun problemen aanpakken onder leiding van Keith Bakker. Boeiend om te zien dat de problemen niet alleen bij de - vaak openhartige en eerlijke - jongeren liggen, maar ook en soms vooral bij de ouders - bij wie je door wat meer lagen heen moet.

Om verschillende redenen volg ik het programma graag. Allereerst is het programma heel 'aards'. De hulpverlening vindt plaats in de prachtige maar ook onherbergzame omgeving op een ranch met verschillende dieren en genoeg om aan te pakken. Dat draagt allemaal bij om met beide benen op de grond contact te maken met jezelf, de ander en de omgeving. In de tweede plaats gebeurt er zoiets als 'de waarheid die vrij maakt'. Via verschillende gesprekken en naar aanleiding van activiteiten komt de - vaak ongemakkelijke - waarheid naar boven. Alleen dat al is winst. Maar het kan vervolgens bevrijdend en genezend werken omdat het plaats vindt in een context van liefde. In de derde plaats speelt de persoon Keith Bakker   een prominente rol. Er is een bijzondere klik tussen hem en de jongeren. Keith weet waar hij over praat. Als ex-verslaafde heeft hij zo'n beetje alles doorgemaakt wat de jongeren ook - in meer of mindere mate - ervaren en meemaken. En hij is er zelf ook met vallen en opstaan uit gekomen. Lees hier en hier twee interviews met Keith. Samen geven ze een goed beeld van de achtergrond en drives van deze man.

Nu kan ik ook alle mitsen en maren bedenken met betrekking tot dit soort hulpverlenings-tv. Maar dat doe ik nu even niet. Liever meer van dit soort stukjes - mijns inziens - 'grace', dan het zoveelste talentenjacht-ding. En petje af voor Keith, en niet te vergeten zijn team. Dinsdagavond weer, op Nederland 3. Kijken!

Blauwe maandag

Vandaag is het blue monday. Volgens een Engelse psycholoog de somberste dag van het jaar. Hij berekende dat op de derde maandag van januari de mensen zitten te somberen. Want vandaag is het fijne gevoel van kerst al diep weggezakt. De eerste rekeningen komen binnen, terwijl mensen nog halfblut zijn van de dure decembermaand, en het salaris is ook nog niet overgemaakt. Ook zijn veel goede voornemens al weer mislukt, buiten is het koud en donker (en mistig), en het is maandag.

Vandaag is het meer blue monday dan andere jaren. Niet vanwege de hier boven genoemde luxeproblemen van ons westerlingen, maar meer nog vanwege het onvoorstelbare drama in Haïti. Wat te doen op deze maandag? Misschien heb je je ogen en oren inmiddels gesloten voor alle beelden en berichten. Omdat het je lam slaat. Omdat het je een schuldgevoel bezorgt. Misschien ben je al weer over gegaan tot de orde van de dag. Kijk je uit naar het eerstvolgende weekend, de eerstvolgende vakantie.

Wat te doen op deze maandag? Open je hart. Laat het niet cynisch, hard of oppervlakkig worden. Huil de tranen van Haïti. En doe iets. Niet alleen een gift op de korte termijn. (Al moet je dat niet nalaten.) Maar misschien ook wel een verandering op de langere termijn. Dat je als mens anders in deze wereld staat. Je leeft volgens een ander levenspatroon, wat gevolgen kan hebben voor arm en rijk. Met een zacht hart, dat zich laat raken, en harde voeten, die niet schrikken van een portie ellende. Voeten die je brengen op plekken waar een ander jou nodig heeft. Te beginnen dicht bij huis. En als het jouw roeping is, ook verder weg.

Wat te doen op deze maandag? Kijk en luister, als melodie en illustratie bij deze blog, naar het prachtige nummer 'Sorry' van Kyteman, die dit weekend de Popprijs 2009 won. Hier de uitvoering tijdens Lowlands.

Nieuwjaarsborrel 1 en 2

De koningin kan tevreden zijn. ;-) De afgelopen tijd heb ik 'naasten' ontmoet die ik niet elke dag spreek maar wel deel uit maken van mijn omgeving. Ik heb ze zelfs gesproken en de hand geschud.

Op 2 januari kon ik al terecht op de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Amstelveen. Was dit andere jaren voor mij wel een beetje een ervaring die mij hielp me te verplaatsen in iemand die een groep mensen binnenkomt en daar weinig tot geen mensen kent - tsja, sta je daar met je jus d'orange naar gemeenteraadsleden, politiefunctionarissen e.a. te kijken - dit jaar heb ik zelfs nieuwe mensen leren kennen. (Welke conclusie moet ik daaruit trekken?)   En geluisterd naar de nieuwjaarstoespraak van de burgemeester en een gedicht van, jawel, de eerste Amstelveense stadsdichter. Overigens opvallend  (of vanzelfsprekend?) dat religie in beide verhalen niet aan bod komt.

Afgelopen vrijdagavond was het vervolgens tijd voor een tweede nieuwjaarsborrel. Dit keer bij ons thuis. Voor de buurt. 't Was een prima feestje. En leuk om je buren (weer) eens wat langer te spreken, dan alleen het groeten bij de brievenbus. En vervolgens verandert het elkaar tegen komen in de hal bij die brievenbus ook een beetje. De ander wordt iemand met een gezicht en met een verhaal. En ik vind die verschillende verhalen boeiend.

Een nieuw begin

De datum van onze jaarwisseling is enigszins relatief. Apart om op 31 december 's middags in de krant al een foto te zien van de jaarwisseling in Australië, die dan inmiddels al gepasseerd is ;-). Tegelijk kan het één van de markeringspunten in je leven zijn om, na teruggekeken én opgeruimd te hebben, vooruit te kijken naar wat komt. Om een nieuw begin te maken.

Vanmorgen hebben we het in de (nu nog maandelijkse) ochtendsamenkomst van de Stadshartkerk gehad over contact met een God die er niet moe van wordt telkens weer opnieuw te beginnen met mensen. Sterker nog: Het is zijn karakter. Nooit heeft iemand definitief afgedaan voor Hem. Hoeveel goede voornemens er in 2009 ook gelukt of gesneuveld zijn. Hoeveel nieuwe voornemens er ook ijverig gemaakt of juist sceptisch níet meer gemaakt worden. En contact met zo'n God kan mooie dingen teweeg brengen. Ik ben benieuwd naar wat 2010 ook in dat opzicht gaat brengen. Daarbij besef ik maar al te goed dat die mooie dingen niet maakbaar zijn. En ook niet vallen binnen de categorieën makkelijk, oppervlakkig of goedkoop. Daarvoor zijn levens van mensen te complex, en is de hoofdpersoon van het christelijke verhaal te groot voor de broekzak van een mens.

Een mooi beeld van die hoofdpersoon komt naar voren in The Lion, the Witch and the Wardrobe, geschreven door C.S. Lewis. Uit de conversatie tussen meneer en mevrouw Bever en de vier kinderen die in Narnia terecht zijn gekomen: " "Aslan is a lion - the Lion, the great Lion." "Ooh!" said Susan, "I'd thought he was a man. Is he - quite safe? I shall feel rather nervous about meeting a lion." "That you will, dearie, and no mistake," said Mrs Beaver; "if there's anyone who can appear before Aslan without their knees knocking, they're either braver than most or else just silly." "Then he isn't safe?" said Lucy. "Safe?" said Mr Beaver; "don't you hear what Mrs Beaver tells you? Who said anything about safe? 'Course he isn't safe. But he's good. He's the King, I tell you." "

Beste bloglezer, een goed 2010 gewenst. 

P.s. 'Een nieuw begin' betekent voor deze blog een nieuwe look en een meer gevulde zijkolom. Veel leesplezier en tot later.

5 jaar verder

Woensdag was er taart. Ik houd van taart. Zeker als er iets te vieren valt. En dat was het geval. De Stadshartkerk bestaat 5 jaar, waarvan ik er 4 intensief heb meebeleefd. Een mooie gelegenheid om terug te kijken (wat is er allemaal gebeurd), om mij heen te kijken (wat een mooie groep mensen), en vooruit te kijken (wat gaan we de komende tijd doen, beter doen, en welke rol mag/kan ik daarin spelen). We gaan het zien.

De grenzeloze generatie

Afgelopen maandag is er een zeer interessant boek verschenen. Wat mij betreft een must-read voor wie werkt met en geïnteresseerd is in mensen. Het boek 'De grenzeloze generatie en de eeuwige jeugd van hun opvoeders' is een analyse van de resultaten van 25 jaar waarden- en opinieonderzoek van bureau Motivaction. Bovendien boeiend dat het niet alleen over 'de jeugd van tegenwoordig' maar ook over hun  opvoeders gaat. Aan de ene kant de jongste generatie die opgevoed is in vrijheid en voorspoed, die intens leeft, gefascineerd door uiterlijk, kicks, status en netwerken. Met positieve én schadelijke gevolgen. Aan de andere kant de volwassen opvoeders die het forever young-ideaal hebben omarmd en bij wie er een taboe rust op opvoeden met gezag, aldus de achterflap van het boek.

Verder worden in het boek alle verschillende generaties goed en kernachtig beschreven. Ook vind je in het boek een herkenbare beschrijving van de verschillende Mentality-milieus. Altijd al willen weten of je een Gemaksgeoriënteerde, een Opwaarts mobiele, een Postmaterialist of toch een Postmoderne hedonist bent? Kijk naar de inrichting van je huis, onderzoek je levenspatroon, luister naar je gevoel, lees het boek of doe hier gewoon zelf de 'Mentality-test'.

Geloven 2.0

Dinsdagmiddag stond ik in de bloemenwinkel om een bos bloemen te kopen. Voor de spreker van die avond, Suzanne van der Schot. Op de vraag van de bloemenmevrouw waar het voor is, vertel ik dat het gaat om een lezing over spiritualiteit (georganiseerd door boekhandel Venstra en de Stadshartkerk). En dat de spreker in een klooster heeft gezeten en 36 jaar is. Krijg ik als reactie: "Zo jong, maar dan heb je toch heel weinig ervaring?" Grappig. Voor spiritualiteit is blijkbaar veel ervaring nodig. En ervaring valt blijkbaar samen met leeftijd.

Het omgekeerde lijkt het geval te zijn. Suzanne over de onvanzelfsprekendheid van geloven: "Het is alsof je aan een sportschoenenfabrikant het nut van hardlopen moet gaan uitleggen." Oftewel: De oudere generatie kerkmensen gelooft er zelf niet meer in. En de jongere generatie? Ook daar is geloven niet vanzelfsprekend. En als men wel gefascineerd is door het geloof, dan graag 'Geloven 2.0'. 

En toen kwam er een verrassend verhaal van Suzanne over het intrigerende van de persoon Jezus. Gewoon doordat ze als niet-theoloog de vier bijbelboeken over Jezus is gaan lezen. Voor de één ging het teveel over Jezus. Voor een ander bleef de vraag hangen: Heb je het over dezelfde Jezus als ik die ken of meen te kennen? Wat mij betreft was het inspirerend en verfrissend. Juist door de persoonlijke verwoording van haar eigen ontdekkingen. En genoeg stof om na te praten (of af te blazen). Meer weten over de spreker en haar boek. Check het promofilmpje van uitgever Nieuw Amsterdam.

Kluun en spiritualiteit (1)

Vandaag is de 'Maand van de spiritualiteit' begonnen. En in het kader van deze maand is er een essayboekje verschenen uit onverwachte hoek. 'God is gek' geschreven door Kluun. Met als spannende ondertitel De dictatuur van het atheïsme. In dit boekje stelt Kluun de dominantie van het atheïstische standpunt in de opiniërende media aan de kaak, terwijl slechts 14% van alle Nederlanders absoluut niet in een God of hogere macht gelooft en zegt overtuigd atheïst te zijn. Diverse opiniemakers, wetenschappers, gelovigen en grote denkers uit het verleden komen aan het woord. En wat blijkt, er komt een bont, maar ook gevarieerd beeld naar voren: Zowel bij wetenschapper als niet-wetenschapper is er ruimte voor geloof, spiritualiteit en onverklaarbare dingen.

Concluderende vraag van Kluun: "Waarom zou atheïsme de norm zijn, als de overgrote meerderheid van Nederland ergens in gelooft (60%) of op zijn minst twijfelt (36%) en geen enkele wetenschapper volmondig JA antwoordt op de vraag of hij zeker weet dat er geen God (of hogere macht) bestaat?" (Pag.48) De interessante discussie die dit oplevert zie je in de Pauw en Witteman uitzending van 29 oktober   waar Kluun iets vertelt over zijn boekje, en tegenover zijn 'atheïstische' gastheren bijval krijgt van de andere gasten.

Wat bij mij wel blijft hangen is de vraag welke ruimte er vervolgens ontstaat. Over welke spiritualiteit hebben we het? En wat betekent dat voor zoiets als 'geloven'?

Wat bezielt je?

Ik ben op dit moment een boeiend boek aan het lezen. Het is het boek Moeilijk te geloven, geschreven door Suzanne van der Schot. Over leven in een klooster in Parijs. Bijzonder omdat zij als 30-jarige Amsterdamse iets met 'geloof' krijgt en in 2003 besluit in te treden in een klooster in hartje Parijs.   Het boek beschrijft de tien maanden die zij in het klooster doorbracht. En ook haar besluit toch terug te keren naar Amsterdam en niet definitief deel uit te gaan maken van de kloostergemeenschap. Inmiddels zijn er zes drukken van dit boek verschenen en verschijnt rond deze tijd haar tweede boek, De minnaar, de monnik en de rebel. Over, zo luidt de ondertitel, dagelijks leven met Jezus Christus.

Het boek en de thematiek fascineren mij omdat hier een generatiegenoot aan het woord is die op een heel positieve manier contact heeft met geloof en de kloostertraditie en dit nu in praktijk probeert te brengen buiten de muren van het klooster. En voor haar is dat o.a. op een zwarte vmbo-school in Amsterdam waar zij les geeft.

Voor mij heeft dat alles te maken met bezielt leven. Dat je volop leeft, samen met en voor anderen, vanuit iets wat je bezielt. Een bron. Een basis. En dat is dan denk ik ook te merken. Niet alleen aan een opmerkelijke stap om een tijd in een kloostergemeenschap door te brengen, maar ook aan een manier van bijvoorbeeld les geven op een vmbo-school. Ik denk dan ook dat bezield leven een uitdaging is voor ieder mens, wie je ook bent en wat je ook doet.

Wil je hier meer van weten? Van het een komt het ander. En daarom hebben boekhandel Venstra en Stadshartkerk Amstelveen Suzanne van der Schot uitgenodigd voor een 'lezing' tijdens de Maand van de spiritualiteit. En dat gaat gebeuren op dinsdagavond 24 november. Alvast kennis maken? Kijk dan een aflevering van het programma Soeterbeeck Zomerontmoetingen.

Amstelveen: bijna dé plek om te wonen?!

En toen stond Amstelveen als 2de genoteerd op Elseviers jaarlijkse vergelijking van Nederlandse gemeenten waar het het beste wonen is. Uiteraard haalde dit ook het Amstelveens Nieuwsblad.  Interessant om de mix van vergelijkingspunten te bekijken. Valt er nog iets toe te voegen aan deze mooie plek (met onder andere de vrolijke fontein op het Stadsplein)? Een kort overzicht vanuit mijn eigen perspectief.

Op zaterdag voor Pinksteren samen met een groep mensen van de Stadshartkerk de handen uit de mouwen gestoken en een garagebox uitgeruimd in verband met de oplevering van een huis vanwege een plotselinge verhuizing van iemand en het wegvallen van een belangrijk deel van zijn familie. Via een maatschappelijke organisatie kwam deze hulpvraag bij ons terecht. Goed om te doen en tegelijk heftig om allerlei spullen, die iets laten zien van een leven, door je handen te laten gaan en vervolgens op te ruimen.

In mei en juni een leeskring geleid rond het boek van Wil Derkse 'Gezegend leven. Benedictijnse richtlijnen voor wie naar goede dagen verlangt'. Over wat kloosterspiritualiteit kan betekenen voor je dagelijkse leven. Over de moed om te dienen. Over gastvrijheid. Over niet langer ronddraaien in jezelf. Het mag dan nog zo goed wonen zijn hier, er valt nog genoeg te verlangen naar goede dagen. En het bijzondere is dat goede dagen alles te maken kunnen hebben met het op een goede manier er zijn voor een ander.  Er was veel belangstelling voor deze leeskring. En er ontstonden mooie gesprekken met een groep uiteenlopende mensen. Bijzonder! Na de zomer gaan we een dag heel direct kennis maken met het klooster.

Midden juni met bestuursteam en kringleiders van de Stadshartkerk 'de hei' op (= Rijnsaterwoude, in het Groene Hart). Samen teruggekeken en nagedacht over de toekomst van de Stadshartkerk in Amstelveen. Een prima weekend. Mooie mensen. En zeer concrete gewaagde doelen gesteld. Die, naar we hopen, positief zullen uitpakken. Niet zozeer voor onszelf, maar allereerst voor anderen. Zet je in voor de bloei van de stad. En de bloei van de stad is ook jullie bloei. (Jeremia 29 vers 7) Ik ben benieuwd wat het komende seizoen gaat brengen. Zeker is er nog wat toe te voegen aan Amstelveen.

P.s. Een nieuw seizoen brengt ook nieuwe boeken. Een nieuw boek van Tim Keller is inmiddels aangekondigd op Amazon.com. Met een interesting titel, ook voor New York, Amsterdam, Naarden en Amstelveen.